ลำปางอุณหภูมิ 41 องศาเซลเซียส
กรุงเทพก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่
หลายคนคงจะเลือกที่จะอยู่แต่ในบ้าน
ร้อนแบบนี้เปิดแอร์ให้สบายใจดีกว่า
วันเสาร์ที่ผ่านมาเราเลือกที่จะไปเดินเล่นกับเพื่อน
เราคุยกันถึงตอนที่อยู่ที่ลำปาง
ในหน้าร้อนที่จังหวัดลำปางจะแข่งขันกับจังหวัดตาก
ว่าใครจะร้อนที่สุดในประเทศไทย
ถึงจะร้อนขนาดไหน เราก็จะขยันออกมาข้างนอก
จนพ่อกับแม่จะบอกตลอดว่า
วันนี้ไปไหนไหม วันนี้ไม่ไปไหนเหรอ
ตอนเช้าตื่นขึ้นมา
ทำงานที่ร้าน ตอนบ่ายๆเราจะเริ่มโทรหากัน
ชวนกันไปนั่งเล่นคุยเล่นกันที่ร้านกาแฟ
แดดร้อนเราก็จะสู้กันออกมา
ใส่เสื้อแขนยาวขี่มอเตอไซต์จนหน้าชาก็ยอม
อาจจะเป็นเรื่องซ้ำๆซากๆ
แต่ก็สนุกทุกครั้งที่ได้คุยกัน
บางทีก็แค่อยากเจอกันเท่านั้น
...
เวลาเปลี่ยนไปแค่สองสามปี
ต่างฝ่ายต่างเปลี่ยนแปลง
อยู่ในคนละสังคม อยู่ในคนละสิ่งแวดล้อม
ถึงแม้จะอยู่ในเมืองเดียวกัน
ตอนนี้เหลือแค่สองสามคนที่ยังคุยกันได้
บางคนเปลี่ยนไปกลายเป็นคนที่มีความคิดผู้ใหญ่มากจนน่าตกใจ
บางคนเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น เริ่มกินผักบ้างแล้ว เป็นต้น
บางคนก็เปลี่ยนไปจนเราจูนกันไม่ติด
เราเคยคุยกันก่อนจบมัธยมว่า
ถ้าวันนึง
สถานะของแต่ละคนต่างกันมากๆ
เราจะยังเป็นเพื่อนกันไหม
ทุกคนบอกเหมือนกันว่า
เราจะยังเป็นเพื่อนกันสิ
แต่ตอนนี้บอกตรงๆว่า เริ่มไม่ค่อยแน่ใจซักเท่าไหร่
...
วันเสาร์ที่ผ่านมา
การชวนกันไปนั่งเล่นกันจากเป็นสิบๆคน
เหลือกันอยู่สามคน
สถานที่จากร้านกาแฟเล็กๆในลำปาง
เป็นร้านบนห้างใจกลางกรุงเทพ
เราสามคนยังคุยกันเหมือนเดิม
ความรู้สึกที่ไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่
ร้านที่นี่สวยกว่า
ของน่ากินกว่า
และอร่อยกว่า
แต่สุดท้ายเราก็พูดกันว่า
ถ้าอยู่ที่ลำปางแดดร้อนๆแบบนี้
พ่อกับแม่คงจะถามว่า
วันนี้ไปไหนไหม วันนี้ไม่ไปไหนเหรอ
และตอนบ่ายเราก็จะไปนั่งเล่นคุยกันที่ร้านกาแฟร้านนั้น
คิดถึงร้านนั้นจัง
คิดถึงตอนที่อยู่กันครบๆจัง
...
แดดแบบนี้
เราอยากออกไปข้างนอก
เริ่มกดโทรศัพท์อีกครั้ง
เราจะโทรหาเพื่อนคนไหนก่อนดี
กำแพงกระดาษ*